Moord in Fort Noord – slot

Wat voorafging: er is een lijk gevonden in Fort Noord. Het onderzoek schiet niet erg op. Getuigen overlopen de plaats delict, maar wie is wie? Een gezin op zoek naar hun weekendhuisje strandt op de Linie.

Er reed een geluidswagen over de dijk.

“Kom zaterdag 24 december naar de gezellige kerstmarkt bij Albert Heijn. Leuke kramen, kerstfilmvertoning, kinderactiveiten, oliebollen uit het vet, ukeleleduo Manni en Nanni, workshop kerstballen versieren, mystery guest, levende kerststal en nog veel meer”.

Daarna schalde de stem van Bing Crosby tussen de huizen.

Dat leek John Ramanaputti wel wat. Hij zat toch op dood spoor. Ter hoogte van de Taanplaats keerde hij zijn Morgan, gadegeslagen door het knielende standbeeld van zijn naamgever.

“Verrek,”, dacht hij, “ik heb het lek nog niet eens boven. Wie is hier nu Hansje Brinker?”

Bijna had hij de stationwagen niet gezien. Getoeter, gevolgd door een korte, krachtige bonk van de rem. De motor sloeg af. De gezinswagen vervolgde zijn weg.

Er was trouwens veel volk op de been deze zaterdag. Auto’s, fietsers, wandelaars, en allemaal richting Spaarndammerdijk.

Ramanaputti parkeerde voor de Rabobank en stak te voet schuin door naar de Albert Heijn.

Het parkeerterrein was veranderd in een gemütlicher Weihnachtsmarkt, helemaal onder een dikke laag nepsneeuw gespoten. Talloze kraampjes gevuld met leuks, lekkers en glimmends. Een arrenslee op wielen reed kinderen rond, een kerstman riep hohoho en op een enorm scherm stond ‘Dit event is mede mogelijk gemaakt door Landal Greenparks’.

Hansje Brinker begaf zich onder het schuifelende kerstpubliek. Achter een bestelbusje trok een ouder echtpaar rood met witte mutsen over hun oren en haalden twee ukeleles uit de laadruimte.

‘Manni en Nanni. Liedjes van vroeger’, stond er op de deuren. Een gezin was ijverig doende piepschuimen balletjes te omwikkelen met holografisch papier.

“Mag ik de jouwe, oom Frits?”, vroeg een meisje van een jaar of 10, “die lijkt leuk op de nighmare before christmas.”

Nanni en Manni hadden hun zendmicrofoons nu gereed  en zetten ‘De herdertjes lagen bij nachte’ in. Hun versie had wel wat weg van Johnny Cash en June Carter.

Vrijwel meteen werd hun gezang overstemd door een schreeuwerige omroepstem uit de luidsprekers die de mystery guest aankondigde.

Een kale man in een lichtblauwe bedrijfsleidersjas sprong vrolijk uit een groot gouden pak met een rood lint eromheen.

Het was de Harry Piekema lookalike uit Hillegom, die op zaterdagen regelmatig feestjes opfleurde als Harry Piekema. Nu stond hij echter wat onvast op de benen.

“Ja mensen, het is weer kopenkopenkopen bij Mediamarkt. Ik ben toch niet gek!”

Er werd verstoord opgekeken. Harry Piekema liep op Nanni toe. “Waar staat de glühwein ook alweer?”

Hansje Brinker liep verder. Kocht een oliebol en wilde net weer zachtjes aan vertrekken, toen zijn aandacht getrokken werd door de levende kerststal.

Hoewel, kerststal – het was niet echt een kerststal in de oude, christelijke traditie. Ramanaputti had het niet zo op moderne kunst, maar dit was, ja, heel anders dan wat je van een kerststal verwachtte.

In een houten gammadecor, wat wel wat weg had van een fort, stonden een paar ramen en een deur open. Daarachter waren verschillende figuren te zien.

Harry Piekema riep nog eenmaal zijn kopenkopenkopenmensen, toen werd het heel stil in Hansjes hoofd. En niet alleen stil, ook alles in slow motion.

Dit was wat hij zag:

Achter het eerste raam stond het lijk. Het lachte en stak zijn hand op. Naast het lijk stond de hardloper. In de deuropening stonden agent griepprik en de handhavingsambtenaar met de vasectomie. Tegenover hen Perseusbewoner Jens Boelakker, in een onderonsje met wijkzuster Van Dalen.

Iets verderop, losjes tegen de gevel geleund, de golfmadam, de echtgenoot en de geschiedenisleraar.  Achter het derde raam zag hij het verdwaalde gezin, vader en moeder aan de ene kant, oom Frits aan de andere. Hij stak zijn duim omhoog.

Voor het bouwsel lag een bootje op het droge. Er zaten twee mannen in, dicht naast elkaar. Ze keken naar de derde man, onberispelijk in pak, autosleutel in de hand. Hij stond bij de deur en richtte zijn autosleutel op een zolderluikje.

Toen ging alles snel.

Eerst kwam het geluid weer terug.

Dzjing. Klak.  Klonk het en meteen floepten er op alle randen van de fortstal gekleurde lampjessnoeren aan. Boven ging het luikje open en er zakte een zware, verroeste katrolhaak naar beneden. Toen de haak op manshoogte was, stopte hij. Aan de haak hing een pakje.

Weer drukte de onberispelijke heer, die wel wat weg had van hoeheettieookalweer, die van de televisie, met dat geld, op de autosleutel.

Bdoengh. Plof. In neonletters verscheen op het dak de tekst:

“Bedankt Hansje. Iedereen van fort Noord wenst je een gelukkig nieuw jaar.”

Toen kwam de kerststal in beweging, als de familie van de winnende kandidaat bij een quizprogramma. Allemaal dromden ze om Hansje Brinker heen. Lachten. Boden hem het pakje aan. Hansje Brinker maakte het open, en stak zijn duim op.